ANKARA YILLARINA Yalanmış allı-pullu Ankara, yalanmış rüya Bin kerre ölüme yenilmiş o Şehir, yalanmış!.. Döndüm hülya, döndüm hülya, gene döndüm: O hülya! Belli ki: kanmış gönül, bir hayale aldanmış!..                                 AHMET TEVFİK OZAN KUŞKONMAZA KUŞLAR KONDU Önce ceylan gözlü kızlar, çaldı aklımı Sonra günü çile, nurdan kadınlar... Hep günâhkâr çiğnedim kaldırımları Kapılar, pencereler; benden günâhkâr! ... Islatmadı gözyaşım, çileli toprakları Bekleyenler kanmadı, sevincine hasretin.. Yakınlar çağırmadı, kan çanak uzakları Kandan kuyular kazdı, yaralar derin derin! ... Yine efkâr bastı gönlümü birden Beyaz dağlar, al bayrak karardı! ... Nerde ekmek ekmek taşan bereket? ! ... Neden sevinçlerin benzi sarardı? ! ... Denizler gönlümü almaz bir göldü Yelken yelken rüzgâr olduğum çağlar! Artık tutsaklığın yolu göründü Ben ağlarım, anam ağlar, yol ağlar! ... Al beyaz bayrağın battığı yerden Derviş Sultanlar’ın yattığı yerden Tanrım, rahmetini gönder n’olursun? ! Yavuz’un okunu attığı yerden! ... ‘‘Duvar yaptım aynalardan Renkleri hapsedemedim! ... Biri gönül, biri ölüm Biriyle baş edemedim! ...’’ Gene efkâr bastı gönlümü birden Sevda öksüz, çile kısır, gün donmuş.. Gözüm kalkmaz oldu, bastığım yerden Kuşkonmaza kuşlar konmuş, güz olmuş! ...                             AHMET TEVFİK OZAN BİR ERİMİŞ SARAY Geçtiğim yollara baktım, buz saray Cehennem rüzgârı, aşklar aramış... Geceler boyunca, günâhını say! .. Gör, şehvetin pençesinden ne kalmış? .. Eşyayı hüzünle boyayan, şey ne? Birer birer gurub eden yıllarda.. Kar beyaz ümide kanayan, şey ne? Niçin çiçek açmış dertler, dallarda? Nefsimin yıktığı su bentlerinde Günâhım, sellere karışmış akar... Nurdan kadınların tülbentlerinde İffet, çiçek çiçek yüzüme bakar... Sonu yok diyorum, kapılar birden Kapanır, son nefes ciğerde kalır... Adımlar ürkerek kaçar izlerden Gökler boyu rahmet.. gazab kısalır! ... Adına ölüm mü derler, rüya mı? Gökler, gökler, gökler... feza akıyor! .. Derinlerde siyah nokta, dünya mı? Gözüm, toprak toprak; nasıl bakıyor? Zamanın bittiği yerlerde, huzur Başı yok, sonu yok bir yeşil deniz! ‘‘Nefsini, tövbenin közüyle; kavur! .. Gözyaşın, yanakta; incilerden iz! ...’’                    AHMET TEVFİK OZAN BİR ESRARLI BEKLEYİŞ Yüreğim, nihayetsiz çırpınışlarla gün gün Bir gölge gibi gelen, ölümle kucaklaşır! .. Desem ki; hasret, değil.. korku desem; hiç değil! Halime, semalardan bir kelime yaraşır... Nice saatler sonra, başım yanıma düşer.. Kirpiklerim çekilir, arza çakılır tak tak! ... Yükselen bir denizdir, uyku; sessiz ve sakin Ümidim, çırpınarak kıyılara koşacak... Sonra, sonra; delinir arz, belki bin yerinden Çekilir sular, toprak; şerha şerha karşımda! ... Beynimde hıçkırıklar, akisleri derinden... Yıldızların dünyaya çarpanları, başımda! .. Arzda benden başka canlı yok gibi Sükut da, çığlık da benle beraber... Beynimde başlıyor, göklerin dibi Yıldızları, çektiğimden bihaber! ... Yüreğim, nihayetsiz çırpınışlarla gün gün Bir gölge gibi gelen, ölümle kucaklaşır! Desem ki; hasret, değil.. korku desem; hiç değil! Halime, semalardan bir kelime yaraşır...                               AHMET TEVFİK OZAN  BİR ÖMRE NAZAR Hangi taştan yontulmuş, şu garip kafatasım? Kâinat zerre zerre içinde raksediyor... Buzları tutuşturan bir alev, ihtirasım Çığlığım, yıldızlardan fezaya aksediyor.. Güz gelmiş; yaprak değil, dökülen hayallerdir Dün ölmüş, hal perişan, yarın elbet ölecek! Ortasında zavallı, ben; zavallı, nedendir Hüngür hüngür ağlasam, her şey bana gülecek.. Zaman; yanımda akan berrak, sessiz bir nehir.. Kenarında oturup beklesem mi diyorum? Rabb'imin nizamı bu, bir nurlu kayık gelir İstesem, istemesem bu günü bekliyorum. Okunmamış bir mektup, yar diyerek koşuyor Semaya hançer hançer fışkıran alevlere.. Batan gün, ötelerden bir haber mi taşıyor? Niçin çıkar sokaklar, taş yürekli evlere? Beyaz bir bulut, akan; bir bitmez yeşil deniz İki yanımdan her gün, hayallerle haşre dek... Bu nurani alem ne? Biz, yarabbi nerdeyiz? Hakikatı emziren rüya ne gün bitecek? ..                               AHMET TEVFİK OZAN BİR YILDIZ KAYMASI Ölümün kokusu, ekmeğe sinmiş Kurşunlar asılmış, kirpiklerime.. Gökyüzü; nerdeyse, alnıma inmiş.. Bir hüzün bulaşmış, sevdiklerime! ... Ana! .. kayıp gitsem, bir yıldız gibi Ardımdan bir Yasin okunur mu ki? ! ... Bir bitmez yolculuk, bir yeşil hasret.. Bu acı, dostlara; dokunur mu ki? ! ... Diken diken yollar, güllere çıkar Can bildiğim dostlar ellere çıkar.. Bir gül koklamaya, bin bir dikenle Kanayan gözyaşı, sellere çıkar! ... Ölümün kokusu ekmeğe sinmiş Kurşunlar asılmış, kirpiklerime.. Gökyüzü; nerdeyse, alnıma inmiş.. Bir hüzün bulaşmış, sevdiklerime! ...                   AHMET TEVFİK OZAN MACAR GÜZELLEMESİ Şu ihtiyar gönlümün aynasında, ansızın Bir kızıl lale gibi görünüp kaybolan Kız! .. Genç bir Macar Atı’nın rüzgârlarla oynaşan, Yelesi gibi mağrur..semaya savrulan Kız! .. Deseler; inanmazdım..bir Macar Güzeli’ne Gönül akıp gidecek, bir hayal denizinde.. Işıktan şarkılar..hazdan bir lale Rayihası, gülden..sular, dizinde.. Fakat öyle değil! ..bir anlık heves Güzele ram olmak, gönül telinde.. Gönül aldırma, sen; zakkum rengine! Güzellik, bir andır; küfrün yüzünde.. Ey Gönül, güneşe bakmayan ayna Altın madeniyle, bir elmas taçla Bezense..vallahi, ışık ne mümkün.. Titreyen gönüle, biçare akla? .. Şu ihtiyar gönlümün aynasında, ansızın Bir kızıl lale gibi görünüp kaybolan Kız! .. Genç bir Macar Atı’nın rüzgârlarla oynaşan Yelesi gibi mağrur..semaya savrulan Kız! ..                               AHMET TEVFİK OZAN BİR METİN OLGAÇ DEĞİL... Yarı Açık Cezaevi, Kayseri.. Toprak tozlu, sıcak; Erciyes’te kar!... Bir kilim sermiştik, volta yoluna.. Ve sen ne demiştin: ‘‘Ölüme kadar!...’’ Mapushane görmüş, saçların; kısa... Olmasa şu ölüm, ya duyulmasa!... Silvan ne, Batman ne, Mardin neresi? Olmasa şu ölüm, ya duyulmasa!... ‘‘Şimdi nerelerde salınır atın.. Hangi kanatlarla, akar gidersin?! Bir ışıktan çizgi, ardında kalan.. Gönül gönül yakar; tozar gidersin!...’’ Yarı Açık Cezaevi, Kayseri.. Toprak tozlu, sıcak; Erciyes’te kar!... Bir kilim sermiştik, volta yoluna.. Ve sen ne demiştin: ‘‘Ölüme kadar!...’’                       AHMET TEVFİK OZAN