Pasinler’in sokaklarında dolaşırken insanın aklına hep aynı soru gelir: “Eski Pasinler mi, yeni Pasinler mi?” Bu soru, aslında bir ilçenin değil, bir dönemin hatıralarını sorgulamaktır. Eski Hasankale’yi özleyenler, çocukluklarının geçtiği taş sokakları, komşulukların samimiyetini ve mahalle aralarında yankılanan neşeli kahkahaları hatırlıyor. O günlerde kapılar kilitlenmez, sofralar paylaşılır, çocuklar ise gün batımına kadar oyunların peşinden koşardı. Bu sıcaklık, bugünün hızlı ve bireyselleşmiş yaşamında bulunması zor bir değer olarak hafızalarda yer ediyor. Bugün Pasinler’e baktığımızda ise özünde hâlâ aynı Pasinler’i görüyoruz. Mahallelerin büyük bölümü aynı şekilde duruyor. Eski evler harabe olsa da sokakların ruhu, insanların alışkanlıkları ve yaşam biçimi büyük ölçüde değişmeden devam ediyor. Zaman, bir yandan geçmişi unutturuyor, bir yandan da eskiyi özlemle hatırlatıyor. Zamanın acımasızlığına rağmen Pasinler’in kültürel dokusu hâlâ ayakta. Çocukluk hatıralarıyla yoğrulmuş taş duvarlar, eski dostlukların yaşandığı avlular ve mahalle sohbetleri ilçenin kimliğini korumaya devam ediyor. Belki evler yıkılıyor, belki sokaklar değişiyor ama Pasinler’in ruhu, insan ilişkilerindeki samimiyetle yaşamaya devam ediyor. Sonuçta, “Eski Pasinler mi, yeni Pasinler mi?” sorusunun cevabı kişiden kişiye değişse de, Pasinler’in özünde değişmeyen bir şey var: Hatıralar. Değişen yalnızca zamanın izleri ve insanların yaşadığı hayatlar.